به گزارش سبکبالان به نقل از ایسنا ، در ادامه مطلب وبلاگ"غروب شلمچه" به نشاني http://ghorobe.blogfa.com آمده است: در رفتن، شتابي عجيب داشتيد و در ماندن، اکراهي عميق. مطمئن بوديد راه، درست است، از جاده، از سفر، از... نمي‏ترسيديد.

«فهميده» بوديد آخر اين جاده، دل کندن از خاک، بلند شدن، اوج گرفتن و پرواز است.

شما در آتش جنگ، گلستان مي‏ديديد؛ يقين مي‏ديديد که اين‏گونه خليل‏وار به پيشواز رفتيد، اما... آتش براي شما گلستان شد، آتش در هرم عشق شما سوخت... شما از دهانه تاريخ زبانه کشيديد، فوران کرديد و بر سر دشمن آتش باريديد.

از دلبستگي‏ها دل بريدن، از وابستگي‏ها رها شدن خيلي سخت است! بايد پاي عشق بزرگي در ميان باشد. حتما بايد پاي عشق بزرگي در ميان باشد و شما يقينا اين عشق را فهميديد.

يقينا ميان دل شما و عشق او، سر و سرّي بود.

برگزيده عشق بوديد... که عشق انتخاب مي‏کند، عشق گلچين مي‏کند، عشق هر کس را سزاوار نمي‏داند و شما، سزاوار بوديد که رفتيد؛ که رفتن را بهترين ماندن ديديد، که رفتن، هميشه به معناي «رفتن» نيست.

گاهي مرگ، جاودانه‏ترين زيستن است! و شما، چه خوب، اين راز را فهميديد!

به راستي راز آن همه عشق چيست؟ دليل از جان گذشتن؟! جبهه با شما چه کرد؟! جنگ چه به روز دلتان آورد؟ جبهه شما را عاشق کرد يا شما جبهه را؟ جبهه نياز شما بود يا شما نياز جبهه؟ اصلا، مگر جبهه کجاست؟ اين واژه، اين چهار حرف ساده، چه‏قدر وسعت دارد؟ قلمرو جبهه تا کجاست؟ جبهه، عاشق‏پرور است، يا عاشقان جبهه مي‏سازند؟

چه رازي در اين کلمه نهان است که هنوز در خاطره‏هاي بسياري جريان دارد، در قلب‏هاي بسياري خانه دارد و هنوز نگاه‏هاي بسياري را به دنبال مي‏کشد!

شايد جبهه، دروازه بهشت است!...

ولي از يک چيز مطمئنم! که جبهه شهيد نمي‏سازد! جبهه، هميشه شهيد نمي‏سازد! جبهه بايد پر از هواي شهادت باشد تا دل را هوايي کند...

جبهه بايد حريم خدا باشد تا جان را عاشق کند...